De vloedgolf van bezuinigingen

De vloedgolf van bezuinigingen maakt talrijke slachtoffers. Vergeleken met andere landen is Nederland een welvarend land, maar de verdeling van onze rijkdom laat veel te wensen over. De kloof tussen rijk en arm is nog veel te groot als we letten op de groei van het aantal voedselpakketten.

Bezuinigen Auteursrecht: inbj / 123RF Stockfoto

Bezuiniging en decentralisatie van het beleid zijn goed, want het is nodig om kleinschaliger te kunnen werken. Dit beleid wordt echter niet consistent doorgevoerd. De zorg wordt wel meer gedecentraliseerd, maar het kostenbeleid blijft centraal in handen van de verzekeraars. Ons belastingsysteem is aan vernieuwing toe, daar is iedereen het wel over eens. Toch lijkt het een haast onmogelijke taak als we kijken naar het personeelstekort en het gebrek aan een effectief computersysteem. Het idealisme van het politieke beleid is wel sterk maar niet realistisch. Het beleid radicaal omgooien is op papier wel mogelijk maar in de praktijk niet haalbaar. Er is een omslag van denken en van mentaliteit nodig en dat vraagt tijd.

De goed bedoelde verbeteringen worden te eenzijdig bekeken vanuit het economische perspectief. Hierbij spelen vooral partijbelangen een doorslag gevende rol met het oog van de komende verkiezingen. Het uiteindelijke doel van een democratisch beleid is het algemeen welzijn, dat is al het goede wat we met ons allen nastreven. Deze sociale rechtvaardigheid blijft vaak een abstract begrippenspel. Het gaat om sociale rechtvaardigheid als werkwoord, want het is steeds in beweging als een werk dat voortdurend in uitvoering is en zich ontwikkelt als een voortdurend leerproces. Dit proces wordt vaak verstikt door ons sterk bureaucratische systeem en onze sterke partijbelangen. Het gaat er niet om de mensen vis te geven of te leren vissen, maar om hun visrechten te geven. Bureaucratie is dodelijk voor dit visrecht en de eigen verantwoordelijkheid. We gaan vaak uit van verouderde wetgeving die niet meer werkt.

Democratie vereist een rechtssysteem die niet enkel kan worden bepaald wordt door wetten die gelden binnen een bepaalde jurisdictie. Een beleid dat enkel uitgaat van onze rechten is eenzijdig. We hebben zeker recht op onderwijs, recht op zorg, recht op veiligheid enzovoort, maar we vergeten vaak de keerzijde hiervan. Dat is de eigen verantwoordelijkheid om bij te leren, de eigen verantwoordelijkheid voor onze gezondheid, de eigen zorg voor onze veiligheid. In de democratie gaat het om onze verantwoordelijkheid voor elkaar. We zijn ons hiervan vaak heel duidelijk bewust maar de praktijk wordt ons vaak onmogelijk gemaakt door een verstard bureaucratisch rechtssysteem zonder menselijk gelaat.

Klassieke filosofen als Aristoteles en Thomas van Aquino wijzen op het bestaan van universele wetten, die altijd, overal en voor iedereen in alle omstandigheden gelden. Dat zijn onze rechten die we van nature hebben, dat is ons natuurrecht. Daar kunnen en moeten we naar handelen als grondslag van ons gedrag en ons beleid. Het natuurrecht vormt de basis van ons democratisch beleid en het mag daarom nooit vergeten worden in ons denken noch in ons doen. De werkers op het doeniveau zijn vaak de slachtoffers van de kaasschaaf, zoals het onderwijzend personeel en de verzorgende hulpverleners. Slachtoffer zijn ook vaak de mensen die niet meer in staat zijn om iets te doen en er alleen maar zijn. Gemakkelijk wordt vergeten dat zij allen eveneens vallen onder het natuurrecht van de sociale rechtvaardigheid.

Bij dit alles is het wel van belang op te merken dat een democratisch beleid van sociale rechtvaardigheid niet enkel de verantwoordelijkheid is van de regering, maar van ieder van ons. De democratische staat dat zijn wij met ons allen, en ieder van ons is mede verantwoordelijk.

Download PDF
E-Boek versies van : De vloedgolf van bezuinigingen

Gerelateerde berichten

We zien graag uw reactie