Nobelprijs voor de Vrede

Nobelprijs voor de Vrede

De Nobelprijs voor de Vrede werd in het verleden toegekend aan personen die op de een of andere manier iets gedaan hebben voor de vrede. Dit jaar werd de vredesprijs niet toegekend aan iemand die iets gedaan heeft voor de vrede, maar aan personen die zich hebben ingezet voor de bron van vrede, de vrede van onze toekomst en ons nageslacht, onze kinderen.

De aandacht voor de waarde van het kind-zijn voor de vrede is de belangrijkste boodschap van de vredesprijs van dit jaar. De vrede van de toekomst wordt bepaald door het kind van NU, door de manier waarop het kind NU opgroeit. We kunnen nu bepalen of we het kind in de toekomst tot een bron van vrede maken of van terreur.

Als we de levensverhalen nagaan van misdadigers en terroristen dan is het opvallend hoe sterk hun gedrag werd bepaald door een traumatische ervaring uit hun jeugd. In de jeugdcriminaliteit zien we vaak hoe kleine boefjes zich kunnen ontwikkelen tot zware misdadigers. De pijn van een jeugdtrauma ontwikkelt zich gemakkelijk tot onbewuste wraakgevoelens, die voor de betrokkenen kan leiden tot aansluiting bij terreurgroepen. De onderlinge verbondenheid van deze groepen is sterk omdat de leden elkaar onderling waarderen. Ze ervaren dat de buitenwereld dat niet doet en ze nemen wraak. Deze mogelijke gevolgen van jeugdtrauma’s worden bij het juridische denken van de jeugdopvang en de uitzetting van asielkinderen gemakkelijk over het hoofd gezien.

De jeugdcriminaliteit is vaak onrustbarend en de angst voor terreur neemt toe. Het is te simpel om het terrorisme aan de Islam toe te schrijven. We hebben in Nederland ook de treinkaping van de Molukkers gekend. Dat was een traumatische reactie van gefrustreerde Christenen op het hun aangedane onrecht. In Noord-Ierland, in Baskenland en in veel andere landen komen deze getraumatiseerde reacties tot leven.

Er wordt van alles gedaan om de terreur onder controle te houden. Toch zal de sterkste controle niet in staat zijn om de frustraties van onruststokers te verzwakken, als men hun kernbehoefte niet begrijpt, dat is hun behoefte aan waardering . Deze getraumatiseerde terroristen ervaren onrecht en gebrek aan waardering. Het is eenzijdig om deze taak in handen van de overheid te leggen, want het is een taak van ieder van ons. Ieder van ons kan naar eigen vermogen op de een of andere manier anderen waarderen.

In Zuid-Afrika wist Mandela na de Apartheid een revolutie te voorkomen door te werken vanuit de Ubuntu-cultuur: de eenling is in zijn voortbestaan afhankelijk van de groep. Ik kan alleen voortbestaan door de kracht van de groep. Deze waardering voor elkaar, ook voor andersdenkenden uit andere culturen en religies, kan heel wat frustraties oplossen en daarmee het gevaar van terreur afzwakken.

Het belangrijkste is dat we hierbij beginnen met de kinderen, vooral ook met asielkinderen en alles te doen om hen in hun jeugd plezier te leren krijgen. Hierbij speelt de jeugdzorg een uiterst belangrijke rol om geborgenheid te scheppen voor de kinderen zonder gezinssamenhang. In ons onderwijs en in onze opvoeding wordt vooral aandacht besteed aan de kennisvorming. Hierbij wordt vaak vergeten dat spel, verwondering en plezier van groot belang zijn om frustraties te voorkomen. De Nobelprijs voor de Vrede van dit jaar laat zien dat de aandacht voor de rechten van het kind de belangrijkste grondslag is voor de vrede van onze toekomst.

Download PDF
E-Boek versies van : Nobelprijs voor de Vrede

Gerelateerde berichten

We zien graag uw reactie